ساعت فلش

دلا تا باغ سنگی، در تو فروردین نخواهد شد
به روز مرگ، شعرت، سوره ی یاسین نخواهد شد

فریبت می دهند این فصل ها، تقویم ها، گل ها
از اسفند شما پیداست، فروردین نخواهد شد

مگر در جستجوی ربّنای تازه ای باشیم
وگر نه صد دعا زین دست، یک نفرین نخواهد شد

مترسانیدمان از مرگ، ما پیغمبر مرگیم
خدا با ما که دلتنگیم، سر سنگین نخواهد شد

به مشتاقان آن شمشیر سرخ شعله‌ور در باد
بگو تا انتظار این است، اسبی زین نخواهد شد

علیرضا قزوه

ای روز های خوب که در راهید !

ای جاده های گمشده در مه !

ای روز های سخت ادامه !

از پشت لحظه ها به در آیید!

ای روز آفتابی!

ای مثل چشمهای خدا آبی !

ای روز آمدن !

ای مثل روز ، آمدنت روشن !

این روزها که میگذرد ، هر روز

در انتظار آمدنت هستم !

اما

با من بگو که آیا ، من نیز

در روزگار آمدنت هستم ؟

                                                                                           "قیصر امین پور"

پ.ن :

١ . اللهم عجل لولیک الفرج

٢ . دوم اردیبهشت سالروز تولد قیصر امین پور است . شاعری که هرگز دوست ندارم

قبل از اسمش بنویسم مرحوم ، او برای من همیشه زنده است. (+)

عاشق آن صخره هایم، ماه را هم دوست دارم

"کفش هایم کو؟..." که من این  راه را هم دوست دارم

اشک با من مهربان است و تبسّم مهربان تر

شور و لبخند و دریغ و  آه را هم دوست دارم

گر چه خارم، گاه گاهی راه دارم در گلستان

گرچه خاکم،  خاک آن درگاه را هم دوست دارم

عاشقم بر ذکر "یا رحمان"  و" یا حنّان" و "یا هو"  

ذکر "یا منّان" و "یا الله" را هم دوست دارم

عاشق شمسم، ولی حلّاج را هم می پسندم

سوز و حال خواجه عبدالله را هم دوست دارم

یوسفی گم کرده ام چون روزهای عمر و  هر شب

سر فرو بردن درون چاه را هم دوست دارم

با غریبان زمین هر لحظه در خود می گدازم

راستش این غربت جانکاه را هم دوست دارم

شنبه ها تا جمعه ها را داغدار انتظارم

حسرت آن جمعه ناگاه را هم دوست دارم

گرچه ، مرگ - این خلوت نایاب - را هم می ستایم

زندگی این فرصت کوتاه را هم دوست دارم

                                                                          "علی رضا قزوه"

با یه حساب سرانگشتی هفت ، هشت نفری میشن از فامیل و دوستو

آشنا که پارسال بودنو امسال نیستن .

یاد پدربزرگم افتادم ،سه بهار میشه که دیگه بین ما نیست. نیست که از

وسط قرآن به ما نوه ها عیدی بده،که بهمون لبخند بزنه،که از درسو کارو

زندگیمون بپرسه  . دلم براش تنگ شده .

ای مرگ

عمری به اسارت تو بودم ای مرگ !

                                                 لرزان به اشارت تو بودم ای مرگ !

امروز خوش آمدی ، صفا آوردی 

                                                 مشتاق زیارت تو بودم ای مرگ !

     "علی رضا قزوه"

ناودانها شرشر باران بی صبری است

آسمان بی حوصله،حجم هوا ابری است

کفشهایی منتظر در چارچوب در

کوله باری مختصر لبریز بی صبری است

پشت شیشه می تپد پیشانی یک مرد

در تب دردی که مثل زندگی جبری است

و سر انگشتی به روی شیشه های مات

بار دیگر می نویسد :((خانه ام ابری است)) 

                                                                                    "قیصر امین پور" 

(+)

حرف های ما هنوز ناتمام ... 

تا نگاه می کنی : 

وقت رفتن است  

باز هم همان حکایت همیشگی ! 

پیش از آنکه با خبر شوی  

لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود  

آی ... 

ای دریغ و حسرت همیشگی ! 

ناگهان      

           چقدر زود                  

                           دیر می شود! 

                                                                                          "قیصر امین پور"

بهار آمد از کوه انبوه

شکفتن شد آغاز

دریغا که من چون زمستان سردی

به پایان رسیدم

                                                                                             "سلمان هراتی"

در سینه ام دوباره غمی جان گرفته است 

((امشب دلم به یاد شهیدان گرفته است))

تا لحظه های پیش دلم گور سرد بود

اینک به یمن یاد شما جان گرفته است

در آسمان سینه ی من ابر بغض خفت

صحرای دل بهانه ی باران گرفته است

از هرچه بوی عشق تهی بود خانه ام

اینک صفای لاله و ریحان گرفته است

دیشب دوچشم پنجره درخواب می خزید

امشب سکوت پنجره پایان گرفته است

امشب فضای خانه ی دل سبزو دیدنی است

در فصل زرد ، رنگ بهاران گرفته است

                                                                          "سلمان هراتی"

صبح بی‌تو رنگ بعد از ظهر یک آدینه دارد

بی‌‌تو حتی مهربانی حالتی از کینه دارد

بی‌تو می‌گویند تعطیل است کار عشقبازی

عشق اما کی خبر از شنبه و آدینه دارد

جغد بر ویرانه می‌خواند به انکار تو اما

خاک این ویرانه‌ها بویی از آن گنجینه دارد

خواستم از رنجش دوری بگویم یادم آمد

عشق با آزار خویشاوندی دیرینه دارد

روی آنم نیست تا در آرزو دستی برآرم

ای خوش آن دستی که رنگ آبرو از پینه دارد

در هوای عاشقان پر می‌کشد با بیقراری

آن کبوتر چاهی زخمی که او در سینه دارد

ناگهان قفل بزرگ تیرگی را می‌گشاید

آنکه در دستش کلید شهر پر آیینه دارد

                                                                                  "قیصر امین پور"

این شیفتگان که در صراطند همه

جوینده ی چشمه ی حیاتند همه

حق میطلبند و خود ندانند آنرا

در  آب  به دنبال فراتند  همه

                                                                            " امام خمینی (ره) "

یک کلبه ی خراب و کمی پنجره

یک ذره آفتاب و کمی پنجره

ای کاش جای این همه دیوارو سنگ

آیینه بود و  آب و کمی پنجره           

در این سیاه چال سراسر سوال

چشم و دلی مجاب و کمی پنجره

بویی ز نان و گل به همه می رسید

با برگی از کتاب و کمی پنجره

موسیقی سکوت شب و بوی سیب

یک قطعه شعر ناب و کمی پنجره

                                                                                   "قیصر امین پور" 

نوبت درست لحظه ی آخر به ما رسید

انسان به عاشقانه ترین ماجرا رسید

حوا درنگ کرد ،زمین سیب سرخ شد

 آدم سکوت کرد ، قیامت فرا رسید

کشتی شکستگان و رسولان ناامید

در انتظار معجزه ماندند تا رسید

از دشت ها، تلاوت باران شروع شد

از کوه ها، به گوش بیابان صدا رسید

تاریخ ایستاد، جهان مکث کرد و بعد

فواره ای بلند شد و تا خدا رسید

پیغمبری به رنگ گل سرخ باز شد

عطر تنش به دورترین روستا رسید

"عبدالجبار کاکایی"

ما خیل بندگانیم ...

ما خیل بندگانیم ما را تو می‌شناسی

هر چند بی‌زبانیم، ما را تو می‌شناسی

ویرانه‌ایم و در دل، گنجی ز راز داریم

با آن‌که  بی‌نشانیم،  ما را تو می‌شناسی

با هر کسی نگوییم راز خموشی خویش

بیگانه با کسانیم، ما را تو می‌شناسی

آئینه‌ایم و هر چند لب بسته‌ایم از خلق

بس رازها که دانیم ما را تو می‌شناسی

از قیل و قال بستند، گوش و زبان ما را

فارغ از این و آنیم ما را تو می‌شناسی

از ظن خویش هر کس، از ما فسانه‌ها گفت

چون نای بی‌زبانیم ما را تو می‌شناسی

در ما صفای طفلی، نفسرد از هیاهو

گلزار بی‌خزانیم ما را تو می‌شناسی

آئینه‌ سان برابر گوییم هر چه گوییم

یکرو و یک زبانیم ما را تو می‌شناسی

خط نگه نویسد حال درون ما را

در چشم خود نهانیم ما را تو می‌شناسی

لب بسته چون حکیمان، سرخوش چو کودکانیم

هم پیر و هم جوانیم ما را تو می‌شناسی

با دُرد و صاف گیتی، گه سرخوش است گه غم

ما دُرد غم کشانیم ما را تو می‌شناسی

از وادی خموشی راهی به نیکروزیست

ما روز به، از آنیم ما را تو می‌شناسی

کس راز غیر از ما نشنید بس «امینیم»

بهر کسان امانیم ما را تو می‌شناسی

    آه می کشم تو را , با تمام انتظار

    پر شکوفه کن مرا , ای کرامت بهار

   در رهت به انتظار , صف به صف نشسته اند

   کاروانی از شهید , کاروانی از بهار

   ای بهار مهربان , در مسیر کاروان

   گل بپاش و گل بپاش , گل بکار و گل بکار

   بر سرم نمی کشی , دست مهر اگر , مکش

   تشنه محبتند , لاله های داغ دار

   دسته دسته گم شدند , مهره های بی نشان

   تشنه تشنه سوختند , نخل های روزه دار

   می رسد بهار و من , بی شکوفه ام هنوز

   آفتاب من , بتاب ! مهربان من , ببار !

                                                                     "علیرضا قزوه " 

می شود عبور کرد

           ازحصار این شب سیاه و سرد

           مثل یک شهاب، تند و بی قرار

می شود ظهور کرد

          در میان شاخه های سرخ و زرد

مثل میوه های نوبر بهار

          من پر از نشستن و کسالتم

          مثل خواب یک جنین

          غرق در خجالتم،فقط همین !

                                                                                 "عبدالجبار کاکایی" 

 آیینه ها دچار فراموشی اند

 ونام تو

 ورد زبان کوچه ی خاموشی

 امشب

 تکلیف پنجره

 بی چشمهای باز تو روشن نیست!

                                                         " قیصر امین پور"

خوشا آنان که جانان می شناسند

طریق عشق و ایمان می شناسند

بسی گفتیم  و  گفتند از شهیدان

شهیدان را شهیدان می شناسند

                                                                                "علیرضا قزوه"